Vandaag zag ik een vraag voorbijkomen op sociale media: 'Kun jij iemand vergeven die je veel pijn heeft gedaan?' Er waren meer dan honderd reacties, en bijna allemaal waren ze negatief.
En dan moest ik denken aan wat ik ooit schreef in 'Muren spreken niet': 'Ik vergeef je alles. Niet omdat je vergiffenis waard bent, maar omdat ik de rust verdien.'
Iedereen maakt fouten. Iedereen doet soms iemand anders pijn. Niemand wandelt door het leven zonder schrammen uit te delen of te krijgen.
Boosheid en verdriet zetten zich vast in je lichaam. Je kunt er letterlijk ziek van worden. En toch begrijp ik het volkomen wanneer iemand zegt: 'Ik kan het niet.' Vergeving is geen verplichting. Het is geen wedstrijd. Het is geen bewijs van morele superioriteit.
Maar soms helpt het om jezelf een andere vraag te stellen: 'Ben ik nog dezelfde persoon als toen dit gebeurde?'
Het antwoord is bijna altijd: nee. We evolueren. We leren. We groeien. En ook de persoon die je pijn heeft gedaan, is niet meer exact wie hij of zij toen was.
Misschien begint vergeving daar: bij jezelf vergeven voor wat je ooit hebt gedaan, of jezelf vergeven omdat je hebt toegelaten dat iemand je kwetste. En van daaruit ontstaat soms ruimte om ook de ander los te laten.
Niet voor hen.
Voor jezelf.