De tijd die in een doos past

Gepubliceerd op 13 maart 2026 om 08:53

Gisteren haalde ik de oude Côte d’Or‑doos van mijn meme uit de kast. Zo’n doos uit de jaren stillekes, met Albert, Boudewijn en Jozefien Charlotte die me vanaf het deksel stonden aan te kijken. Terwijl ik de schatten een voor een door mijn handen liet gaan, voelde ik de nostalgie opkomen.

In die doos zitten niet alleen foto’s, maar ook vergeelde recepten, ansichtkaarten met sierlijke handschriften en krantenknipsels van lang vervlogen tijden. En ineens dacht ik: ik heb ook zo’n doos. Ze is minder mooi, maar wat erin zit is van onschatbare waarde.

In mijn doos met bloemetjes die al jaren stof staat te vergaren, zitten foto’s, concerttickets, brieven, kleine papiertjes waarvan ik soms niet meer weet waarom ik ze bewaarde, maar waarvan mijn hart het nog wel weet. Elk item is een ankerpunt, een geur, een moment dat me terugkatapulteert naar een tijd die toen ingewikkeld leek, maar nu zo eenvoudig voelt.

En toen vroeg ik me af: heeft de jeugd van vandaag ook zo’n doos? Bewaren ze hun herinneringen digitaal? Voelen ze hetzelfde wanneer ze door hun foto’s scrollen als ik wanneer ik dat vergeelde concertticket terugvind dat ik ooit kocht in de Musica en zo goed verstopte dat ik de avond voor Torhout niet meer wist waar het lag?

Krijgen ze hetzelfde gevoel bij een QR‑code op hun smartphone als wij bij een papieren ticket dat we bijna durfden inlijsten? En als ze op date gaan en de menukaart op hun telefoon moeten openen … is dat hetzelfde als die charmante kaarten met sierletters, waar je gerechten uit koos alsof je een klein ritueel uitvoerde? Soms kreeg ik zelfs de kaart zonder prijzen, want een vrouw mocht niet weten wat het kostte. Het was een andere tijd, met zijn eigen absurditeiten.

Ik hoop dat ik nog lang mag snuisteren in mijn souvenirdoos en in die van meme. Want ja, online door duizenden foto’s en video’s bladeren is handig en leuk, maar het mist de geur, het gewicht, de textuur, de charme van iets wat door handen is gegaan.

Snuisteren in herinneringen blijft een kunst. En sommige kunst bewaart zich het mooist in een doos met bloemetjes of koningskinderen.