Soms hoor ik dingen over mezelf waarvan ik denk: 'Goh … zo zit het dus in jullie hoofd.'
Er wordt gezegd dat ik 'de buitenwereld niet aankan'.
Dat ik het liefst met rust gelaten word, omdat ik 'te gevoelig' ben.
Maar laat me iets duidelijk maken.
Ik leef niet stiller omdat ik bang ben.
Ik leef stiller, omdat ik me dan beter voel.
Omdat rust mij voedt.
Omdat ik zonder ruis helderder denk, dieper werk, eerlijker leef.
Dit is geen kwetsbaarheid.
Dit is een keuze.
Ik ga niet vaak buiten.
Niet omdat ik het niet kan, maar omdat ik het niet altijd wil.
En dat is een verschil dat sommige mensen niet begrijpen.
Ik ben niet zielig.
Ik ben niet fragiel.
Ik ben iemand die geleerd heeft naar haar lichaam te luisteren.
Naar haar ziel.
Naar wat klopt.
Zielig is niet kiezen voor rust.
Zielig is blijven leven in een wereld die je leegzuigt, erover klagen, en jezelf de volgende dag opnieuw voor de leeuwen gooien.
Ik heb dat jarenlang gedaan.
Het was destructief.
Mijn lichaam loog niet en nog steeds niet.
Mijn ziel ook niet.
Dus ja; ik kies voor stilte.
Voor eenvoud.
Voor mijn eigen ritme.
En ik weet dat er veel mensen zijn zoals ik.
Mensen die snel bestempeld worden omdat ze anders leven.
Ik wil het geluid horen van mijn eigen stem.
Niet het lawaai.
Want laten we eerlijk zijn: mensen die voortdurend weglopen van zichzelf, die altijd maar druk, druk bezig zijn, die overal bij willen horen, zijn vooral bezig met anderen, niet met zichzelf.
Geloof me, ik weet waarover ik schrijf.
Ik was ook zo.
Ik luisterde niet naar mijn ziel, en zeker niet naar mijn lichaam.
Ik liep weg van mijn demonen, van mijn innerlijke stem, en verdoofde mezelf met de ruis van anderen.
Want ja …
ik was toch 'goed bezig'?
Ik was toch 'gelukkig'?
Ik leefde toch 'zoals het hoort'?
Tja. Tarara.
Aan iedereen die zich hierin herkent wil ik zeggen: je bent niet raar, niet zwak, niet minder.
Je bent iemand die zichzelf kent.
En dat is misschien wel het sterkste wat er is.
En ja, ik vergeef degenen die oordelen.
Ze weten niet beter.
Hun tong is sneller dan hun gedachten, en nadenken is niet voor iedereen vanzelfsprekend.
Maar dat is hun verhaal.
Niet het mijne.