Het valt me de laatste tijd steeds meer op hoe verzuurd onze maatschappij is geraakt. Oordelen vliegen sneller dan woorden. Vooroordelen worden uitgesproken nog voor iemand de moeite doet om een verhaal te horen. En de commentaren … soms krullen je tenen ervan, en voel je het vuur al in je vingers om terug te tokkelen op je klavier.
Grappen mogen precies ook al niet meer. Humor is een bedreigde soort geworden. Wie het goed bedoelt, wie moeite doet, wordt vaak genegeerd door degenen die weinig doen, maar wel graag met de pluimen van een ander in hun achterste gaan pronken. Sommigen hebben echt hun carrière in de Moulin Rouge gemist.
En eerlijk? Soms krijg je bijna schrik om nog iets op sociale media te posten. Niet omdat je iets verkeerd doet, maar omdat je nooit weet wie er klaarstaat om te schieten, te verdraaien, te veroordelen. Het is alsof we collectief vergeten zijn dat achter elk gezicht een geschiedenis zit, achter elke mening een ervaring, achter elke fout een mens.
Ik dacht eerst dat het misschien aan de volle supermaan van vandaag lag. Mensen zijn dan wat gevoeliger, prikkelbaarder, emotioneler. Maar dit fenomeen duurt al een tijdje. Het zit dieper. Het zit in hoe we met elkaar omgaan, of net niet meer omgaan.
Iedereen heeft problemen. Velen voelen zich eenzaam, vooral nu de feestdagen naderen. Anderen weten niet wat er aan de hand is in deze wereld en stellen zich vragen. Ze verslinden nieuwsberichten alsof die soelaas gaan brengen. Het is ongelooflijk hoe ver het is kunnen komen met deze aardkloot. En toch … er bestaat ook nog zoiets als gewoon doorscrollen. Het geeft je rust in plaats van frustratie.
We zijn sneller gekwetst dan geraakt, sneller boos dan nieuwsgierig. En dan ontstaan de misverstanden. Soms al door één woord. Eén nuance. Eén letter.
Jazeker is niet hetzelfde als ja zeker. Een klein voorbeeld van hoe snel het fout kan lopen op sociale media en hoe groot de gevolgen soms worden van iets wat eigenlijk zo klein begon.
Waarom ik dit schrijf
Omdat ik vandaag opnieuw merkte hoe snel mensen zich aangevallen voelen, zelfs wanneer iets helemaal niet tegen hen gericht is. Een onschuldige grap, een herinnering aan vroeger, een stukje taalgeschiedenis en plots wordt het gelezen alsof het een persoonlijke aanval is.
Ik zie het steeds vaker: iemand maakt een luchtige opmerking, een ander voelt zich aangesproken, en voor je het weet zit je in een discussie die nergens over gaat. Terwijl het eigenlijk gewoon humor was. Of nostalgie. Of een observatie.
En ja, soms lijkt het alsof je bijna schrik moet hebben om nog iets te posten. Want iemand, ergens, zal het verkeerd lezen. Of er iets achter zoeken. Of er een oordeel aan koppelen.
En net daarom wil ik blijven schrijven. Blijven nuanceren. Blijven lachen. Want als zelfs dat niet meer mag, dan zijn we ver van huis.