Vandaag werd Marco Borsato vrijgesproken. Dat kan ik alleen maar toejuichen. Maar tegelijk blijft er een bittere nasmaak: zijn carrière is foetsie. Alles wat hij in al die jaren heeft opgebouwd: de liedjes, de optredens, de vriendschappen, de collega’s, zijn gezin, verdwenen als sneeuw voor de zon.
Hier in België kennen we een gelijkaardig verhaal. Iemand die jarenlang niet van het scherm te branden was, tot een paar klachten hem van de ene dag op de andere deden verdwijnen. Zijn gezicht werd vervangen door dat van een van de aanklaagsters, die nu overal opduikt. De een zijn dood is de ander zijn brood, zeggen ze dan. Hard, maar soms pijnlijk waar.
Vandaag ben ik een tevreden mens. Niet alleen omdat gerechtigheid geschiedt in de zaak van Marco Borsato, maar ook omdat de tweede beklaagde hier eindelijk terug opduikt. Want iedereen verdient een tweede kans. Iedereen verdient de ruimte om recht te staan na een storm.
En misschien verdienen wij als samenleving ook iets: vrouwen met ballen aan hun lijf, of scherpe schoenen die tegen schenen durven schoppen als iemand te ver gaat. Geen aanklachten in roddelblaadjes, maar kracht, eerlijkheid en lef.