Er is iets bijzonders aan het moment waarop je iemand oprecht het beste wenst.
Je doet dit niet omdat het zo hoort, omdat het van je wordt verwacht of omdat het beleefd is.
Je wenst iemand het allerbeste, omdat je het meent.
Er komt een rust over je heen.
Een zachtheid.
Een ruimte waarin wat ooit was, verdwijnt.
Alsof je zegt: Ik gun je het goede, ongeacht wat er tussen ons is gebeurd.
De laatste tijd besef ik steeds meer hoe mooi het is om oprecht blij te kunnen zijn met het geluk van een ander.
Niet jaloers, maar dankbaar dat iemand anders iets moois mag ervaren.
Alsof er ergens een lichtje aangaat, en jij er even in mag delen.
Misschien is dat wel een van de stilste vormen van dankbaarheid.
Dankbaar dat je geen bitterheid meer hoeft mee te dragen.
Dat je hart niet wordt beheerst door wrok.
Dat je mag kiezen voor vrede, ook wanneer het leven anders loopt dan je had gehoopt.
Misschien is dat ook de eenvoudigste manier om het leven lichter te maken: iedereen het beste wensen.
Ook de mensen die je niet begrijpt.
Ook de mensen die een andere weg zijn ingeslagen dan de jouwe.
Ook de mensen die je hebben gekwetst. De waaromvraag is natuurlijk een ander verhaal. Om te strijden ben je altijd met twee...
Je hoeft niet alles goed te praten.
Je hoeft ook niet alles en iedereen te vergeven.
En toch is het mooi als je het wel kan, want dan zit je niet langer gevangen in wat ooit is geweest.
Wanneer je iemand het beste wenst, laat je iets los.
Een verwachting.
Een teleurstelling.
Een oud verhaal dat je al veel te lang hebt meegedragen.
En precies in dat loslaten ontstaat iets nieuws.
Rust.
Echte rust.
Misschien is dat wel de mooiste vorm van liefde voor een ander en ook voor jezelf:
blij kunnen zijn met het geluk van een ander, zonder dat je er zelf iets voor terug verwacht.