De krant staat er vol van.
Beelden van branden, verwoeste landschappen, zwarte grond waar ooit bossen stonden.
De Morgen blokt: Straks, als het winter is, doen we vast weer schamper over de grootste terreuraanslag die de mens ooit meemaakte. Een artikel geschreven door Barbara Debusschere.
Iedereen heeft er een mening over, maar ik wil geen discussie uitlokken.
Ik wil alleen mijn bedenkingen delen.
Wat me het meest verontrust, is niet alleen het vuur zelf.
Maar wat er gebeurt nadat het vuur is gedoofd.
Wat blijft er over?
Wat komt ervoor in de plaats?
Wie beslist dat?
Planten ze nieuwe bomen?
Herstellen ze het bos?
Geven ze de natuur de tijd om te ademen, te herstellen, opnieuw wortel te schieten?
Het is wetenschappelijk bewezen dat schaduw koelte brengt.
Dat bomen zuurstof geven.
Dat bossen de aarde beschermen tegen hitte, erosie, uitdroging.
Maar soms vraag ik me af:
Planten ze wel bomen?
Of komt er iets anders?
Windmolens.
Velden vol zonnepanelen.
Installaties die energie opwekken, maar tegelijk de bodem verharden, de biodiversiteit verminderen, de natuurlijke koelte wegnemen.
En als dat gebeurt …
Is dat dan een oplossing voor de klimaatverandering?
Of creëren we een nieuw probleem?
Ik weet het niet.
Ik stel alleen vragen.
Vragen die blijven hangen wanneer ik naar die foto’s kijk.
Wat gebeurt er als het vuur is gedoofd?
Komt er herstel?
Komt er terug leven?
Of komt er iets wat niets met Moeder Natuur te maken heeft?
We zouden ons niet moeten afvragen waarom het brandt, maar wat we doen met de grond die achterblijft.
Ik hoop dat we kiezen voor bomen.
Voor schaduw.
Voor zuurstof.
Voor leven.
Maar voorlopig blijft het een vraag die door mijn hoofd spookt als de rook van een smeulend vuurtje, al dan niet aangestoken.