De laatste maanden zie ik in mijn algoritme overal software voorbijkomen die auteurs moet 'helpen', met titels als Laat AI je boek schrijven. En eerlijk? Als auteur vind ik dat een vreemde evolutie.
Ik gebruik AI ook, maar als hulpmiddel. Om mijn boek na te lezen, om te vragen of er fouten in staan, om zinnen anders te formuleren wanneer ze niet goed voelen, om synoniemen te zoeken, om opzoekingen te doen over bepaalde thema’s. Maar een volledig boek laten schrijven door AI? Nee.
Als je schrijft op gevoel, zoals ik, dan lukt dat gewoon niet. Een robot heeft geen gevoelens. Hij kan je feeling niet in een boek droppen. Hij kan geen ziel geven aan een personage, geen nuance aan een emotie, geen stilte aan een scène.
Ik merk ook dat wanneer je eens pikant uit de hoek komt in je schrijfsels, AI je op een zachte manier op de vingers tikt. En op bepaalde thema’s gaat hij niet in, of probeert hij je van het tegendeel te overtuigen. Dat is zijn taak. Hij werd zo geprogrammeerd. Het toont ook waarom AI nooit een auteur kan zijn: het heeft geen innerlijke wereld, geen verleden, geen littekens, geen intuïtie.
Natuurlijk doet elke auteur zijn ding. Iedereen schrijft op zijn eigen manier. Maar ik doe het bewust niet. AI mag me helpen, maar hij mag mijn stem niet overnemen. Want als ik mijn stem verlies, verlies ik mijn ziel als schrijver.