De laatste tijd zie ik in sommige groepen op Facebook reacties die me blijven verbazen. Iemand stelt een vraag in het Frans, of plaatst gewoon een bericht in het Frans, en meteen komen er reacties als: 'Post in het Nederlands!' of 'Kun je geen Nederlands schrijven?' Soms zelfs verwijten in het West‑Vlaams.
Misschien komt het doordat sommigen de geschiedenis niet kennen, of door de spanningen tussen Vlaanderen en Wallonië, of door de manier waarop het hen werd uitgelegd thuis of op school. Want... Het is geen fabel dat wat je met de paplepel wordt ingegeven, meedraagt in je verdere leven.
Wat veel mensen lijken te vergeten, is dat Vlaanderen niet altijd de sterke regio was die het vandaag is. In de 19e en vroege 20e eeuw was Wallonië de economische motor van België: steenkool, staal, spoorwegen, industrie.
Vlaanderen was toen arm en voornamelijk landbouwgebied. De Belgische staat investeerde met Waalse belastinginkomsten in Vlaamse infrastructuur, onderwijs, spoorwegen en havens. Dat fundament heeft Vlaanderen geholpen om later te groeien en te bloeien.
Vandaag zijn de rollen omgedraaid. En dat beseffen velen niet, of ze zijn het gewoon vergeten. Zie het als een vriend voor wie je jarenlang veel hebt gedaan. Je hebt hem gesteund, geholpen, helpen groeien. En wanneer hij eindelijk op eigen benen staat, word je niet alleen aan de kant geschoven, maar zelfs uitgespuugd, gekleineerd en verweten. Dat doet iets met een mens. En het doet ook iets met een land.
Door mijn achtergrond en opvoeding spreek en schrijf ik eigenlijk liever in het Frans dan in het Nederlands of West-Vlaams. Iedere taal heeft haar eigen charme, maar la langue de Molière heeft een zachtheid, een elegantie die moeilijk te vergelijken is met iets anders. Dit is geen oordeel, gewoon een persoonlijke voorkeur, een taal die voor mij natuurlijker voelt en een taal die je overal kan spreken, behalve in Vlaanderen of in bepaalde groepen op sociale media volgens sommigen.
Dit stukje is geen oordeel.
Het is een gedachte.
Het fascineert me gewoon hoe snel we vergeten dat taal geen bedreiging is, maar een middel om te communiceren.
Zonder communicatie staan we nergens.
Gewoon… een gevoel.
Omdat het me raakt.
Omdat er Waals bloed door mijn aderen stroomt.
En omdat het soms goed is om even stil te staan bij waar we vandaan komen.