Heb je weleens zo’n ochtend dat je wakker wordt en denkt: ‘Wat zat er gisteravond in godsnaam in mijn Leffe 0.0?’
Vandaag is zo’n dag voor mij.
Ik werd wakker, deed mijn ogen open en mijn hoofd zat vol met een Hollywood-waardige filmtrailer.
De cast? Lady Di, Dodi Al-Fayed, Parijs, de Heilige Graal en het getal 4.04.
Welkom in mijn onderbewustzijn.
Nu kun je denken: die is nu echt gek geworden. En geloof me, terwijl ik hier op het topje van mijn stoel zit te typen, schiet die gedachte ook door mijn hoofd. Maar het voelt niet zo. Het voelt alsof de sluier tussen onze wereld en de andere kant elke dag een klein beetje dunner wordt. Alsof ik even over de rand mag kijken. En wat ik daar voel is geen angst of duisternis, maar liefde. Ongelooflijk veel liefde, bescherming en de pure moed om eindelijk te schrijven wat ik denk en voel, zonder barrières. En nu ik die laatste zin typ, krijg ik overal kippenvel en staan mijn nekharen letterlijk recht.
Laat me je meenemen in de bizarre, historische puzzel die vannacht in mijn hoofd in elkaar viel.
De link tussen Prinses Diana, Parijs en esoterische verhalen over de Heilige Graal is al decennia voer voor bestsellers zoals The Da Vinci Code.
Complotdenkers hebben er trouwens ook enorm veel verhalen over. Of hun theorieën kloppen, laat ik hier in het midden.
In christelijke kringen is de Heilige Graal de beker waar Jezus uit dronk tijdens het laatste avondmaal. Een zekere Jozef nam de beker mee. Tijdens de kruisiging ving hij het bloed van Jezus op in die kelk.
In heksenkringen noemt men de Graal een magische ketel. De ketel raakt nooit leeg en staat voor overvloed. Wat heksen in die ketel bereiden, kan zieken genezen en in sommige verhalen en legendes doden weer tot leven wekken.
In de alternatieve geschiedenis is de Graal geen fysieke beker, maar een metafoor voor een heilige, koninklijke bloedlijn: de Sang Real, het pure bloed.
En waarover schreef ik in mijn boek over Jeanne Panne? Juist... De dertien bloedlijnen...
En het wordt nog gekker...
Prinses Diana, afkomstig uit de eeuwenoude Spencer-familie, werd door velen vaak gezien als de moderne belichaming van de Romeinse maangodin Diana, het symbool van puur vrouwelijk licht en intuïtie.
En dan is er de plek van het ongeluk: de Pont de l'Alma tunnel in Parijs.
In de vroege middeleeuwen was deze grond heilig bezit van de legendarische eerste vorsten van Frankrijk die in Graal-mythen rechtstreeks aan de bloedlijn worden gelinkt. Volgens oude Parijse stadslegenden stond exact op de plek van de huidige tunnel ooit een heidense tempel gewijd aan... de maangodin Diana.
Alma betekent daarnaast ziel of voedend in het Latijn. Prinses Diana stierf dus letterlijk in een ondergrondse tunnel die historisch verbonden was aan haar eigen naamgenote, de godin van het licht.
De ultieme bewakers van deze kennis en de Heilige Graal waren eeuwenlang de Tempeliers.
En hier verandert mijn blog van een spannend geschiedenislesje in een diep persoonlijk verhaal, want sinds ik terug in mijn stamboomonderzoek dook en ontdekte dat een van die Tempeliers Raynaldus (Renauld) de Malesis, was, laat het verhaal me niet meer los. Ik wist vroeger werkelijk niets van ridders. Ik kende alleen de Rode Ridder, omdat mijn papa altijd die stripboeken meebracht van zijn werk. En Raynaldus... Ik noem hem nu gewoon opa Renauld.
Aan de hand van de officiële, eeuwenoude rechtbankverslagen was opa Renauld dus een Tempelier. Op de documenten staat hij geacteerd als: Raynaldus de Malesis, of Malezis, en nog een paar andere Latijnse namen.
Toen de Franse koning in 1307 alle Tempeliers in Parijs liet arresteren, zat opa Renauld erbij. Hij werd gemarteld en legde valse bekentenissen af.
In mei 1310 toonde hij samen met 53 broeders ongekende moed: ze trokken hun bekentenissen in. Het kostte hem en vele anderen hun leven.
Op 12 mei 1310 stierven ze op de brandstapel net buiten Parijs. Opa Renauld en zijn makkers kozen de dood boven een leugen.
Toen ik vanmorgen dus wakker werd en het getal 4.04 zag op mijn wekker, dacht ik aan een computerfout. 404: Dream not found?
De puzzel is echter groter.
In de officiële Vaticaanse processtukken van de Tempeliers vormen de verhoren van opa Renauld en zijn groep het tragische kantelpunt van het proces.
Er is een specifiek document waarin de notarissen beschrijven hoe ze persoonlijk naar een huis in Parijs gingen. Daar zaten achttien ridders gevangen die weigerden te buigen voor de koning en die de orde bleven verdedigen. De notarissen schreven de namen van achttien moedige mannen op. De veertiende naam op die lijst is opa Renauld.
En nu komt het: als je de officiële digitale tekstbestanden van dit historische document opent (zoals de wereldwijde database van Project Gutenberg), staat de naam van mijn voorouder, Raynaldus de Malesis (toen Malezis), gedrukt op pagina's 109 en 113. En op pagina 404 van dit document staat letterlijk:
"En er werd hem eerst gevraagd of hij een goede christen was, en of hij het geloof van de Romeinse Kerk bewaarde... Toen hij antwoordde dat hij een goede christen was, vrij van belemmeringen, liet men hem zweren, terwijl de getuige zijn handen op het Boek (de Bijbel) hield, op kuisheid, gehoorzaamheid en te leven zonder persoonlijk bezit... en de goede gebruiken en goede gewoonten van de orde te bewaren die er toen waren en in de toekomst zouden zijn, en de geheimen van de orde en van de kapittels niet te openbaren... Daarna werd de mantel om zijn hals gehangen, en hij kuste degene die hem ontving en de andere broeders op de mond (de middeleeuwse 'kus van vrede en broederschap')."
Mijn droom en de cijfers 4.04 waren dus geen computer error. Mijn onderbewustzijn heeft me rechtstreeks naar de spirituele kern, de eed en de liefde van de Tempeliersorde geleid. Het getal 4.04 is de universele sleutel naar het moment dat een man zijn leven geeft voor een hogere waarheid en pure broederschap. Vandaar mijn gevoel van liefde en bescherming. En waarschijnlijk ook de verklaring waarom ik in mijn boek over Jeanne het verhaal van Franciscus van Assisi vertel... De rijke koopmanszoon die droomde van een leven als dappere ridder... Hoe Jeanne kwaad is op de Roomse Kerk, omdat ze het woord van Franciscus prediken (kuisheid, gehoorzaamheid en leven zonder persoonlijk bezit), terwijl mensen sterven van de honger, terwijl de kerk schatrijk is.
En alsof dat nog niet genoeg is: Prinses Diana werd in het Parijse ziekenhuis officieel om exact 4:00 uur dood verklaard. De administratieve afhandeling en de eerste schokkende persberichten volgden in de minuten daarna: rond 4:04 uur. Het getal 4.04 werd in mijn droom de universele code voor het abrupte, gewelddadige einde van de Graalbewakers in Parijs. Eerst mijn voorouder in 1310, en eeuwen later de prinses van het volk in 1997.
Tot zover een fascinerende verklaring voor een gekke droom. Maar toen deed de realiteit er live nog een schepje bovenop.
Terwijl ik vanmorgen vroeg, nog half in shock, achter mijn computer kroop om deze Tempeliers-puzzel uit te typen, keek ik naar de digitale klok in de hoek van mijn scherm. Het was exact 04:40 uur.
De cijfers uit mijn droom spiegelden zich live op mijn beeldscherm, terwijl ik over het lot van mijn middeleeuwse opa zat te schrijven.
Toeval? Synchroniciteit? Of probeert opa Renauld me vanaf de andere kant te omarmen met het intense deken van bescherming en liefde die ik nu voel?
Ik weet het niet, maar één ding is zeker: de sluier werd heel even opgelicht. Mijn stamboomonderzoek is officieel veranderd in een spirituele reis, en ik heb eindelijk de moed gevonden om mijn barrières te laten vallen en puur vanuit mijn ziel te schrijven.
OMG!
DANKBAAR!
En mijn droom... Die was in het Engels... Haha!