Onlangs ben ik me er heel diep van bewust geworden wat mijn zielsmissie hier op aarde is.
Voor ik die blootleg, wil ik eerst iets vertellen over wat een zielsmissie eigenlijk is.
Ieder van ons, zonder uitzondering, is hier gekomen met een eigen, unieke missie. Het is een blauwdruk die we rechtstreeks meekrijgen uit de bron. Het is de wezenlijke taak die je ziel hier op deze aarde mag komen ervaren, leren en uitdragen. Het is je innerlijke kompas.
De weg van die zielsmissie is geen makkelijk, geasfalteerd pad. We leven hier in een wereld die bestaat uit verschillende lagen. Noem het dimensies, tijdlijnen of frequenties, hoe je het zelf aanvoelt. We dansen constant tussen die lagen. Het is niet omdat je vandaag, of zelfs maar een uur geleden, op een heel hoge, serene laag stond dat je een minuut later niet plotseling op een heel andere lijn kunt terechtkomen.
Die verschuiving gebeurt door de kleinste dingen. Iets heftigs dat je ziet. Een gebeurtenis die je meemaakt. Iemand die iets tegen je zegt. Of simpelweg de zware energie die ergens hangt en die je onbewust oppikt. En dan is er natuurlijk sociale media: de ultieme tool om ons te doen wankelen, ons uit onze kracht te halen en ons van de ene op de andere seconde van 'lijn' te doen verspringen.
Op die platformen zie ik dan ook vaak een bevreemdend schouwspel. Een felle strijd tussen zogenaamde goeroes die beweren dat ze de waarheid in pacht hebben, maar ondertussen hard, oordelend en soms zelfs agressief uit de hoek komen. Ze tikken sommige van hun volgers op de vingers, omdat ze denken dat ze hoger op de spirituele ladder staan. Het zijn precies die krachten die ons doen wankelen en ons meetrekken naar een lagere frequentie.
Ze spreken over 'wakker worden', 'wakker zijn', en niet te vergeten: de ‘slapende schaapjes’.
Wanneer we spreken over 'wakker worden' of 'bewust zijn', openen we vaak een deur naar een wereld die groter is dan onszelf. Wie vandaag de dag rondkijkt op sociale media, ziet achter de deur van die goeroes soms een bevreemdend schouwspel. Er woedt een stille, maar felle strijd. Een onzichtbare oorlog tussen mensen die van zichzelf beweren dat ze 'wakker' of 'spiritueel' zijn.
Sommige berichten zijn hard, oordelend of vallen omwille van een andere visie terug op verwijten en agressie. De zogenaamde goeroes werpen zich op als bezitters van de absolute waarheid en tikken anderen op de vingers. Het kriebelt binnenin wanneer ik die hardheid voel, omdat ware spiritualiteit zich nooit laat vangen in een wedstrijd. Het meet niet. Het vecht niet.
Daarnaast merk ik een wildgroei aan groepen en platformen waar spirituele diensten commercieel worden aangeboden. Kaartleggingen, regressies, of het maken van contact met overleden dierbaren; het is een bloeiende markt geworden waar soms grote sommen geld in omgaan. En achter de schermen, tussen de verschillende mensen met de glazen bol, woedt niet zelden een helse concurrentiestrijd.
Maar hoe zit het nu echt met die gaven?
Als je een unieke gave hebt gekregen om voorbij de alledaagse realiteit te kijken, dan is dat in de eerste plaats een geschenk uit de bron om anderen te helpen. Zomaar. Uit pure liefde, zachtheid en compassie, zonder er een persoonlijk gewin of een machtsstrijd aan te koppelen.
Bovendien vraagt het openen van die kanalen om een immense bescheidenheid. Want wie een lijn uitwerpt naar de andere kant, kan nooit met absolute zekerheid weten wie of wat er aan de andere kant van de lijn staat. Is de intentie zuiver? Komt de boodschap wel uit de juiste bron? Dat geldt voor het kanaal hier op aarde, maar evengoed voor datgene wat zich achter de sluier bevindt.
Echt bewustzijn vraagt niet om een podium, een gevulde portemonnee of het hardste woord. Het vraagt om stilte, om oprechte hulpvaardigheid en om het vermogen om door te scrollen wanneer de harmonie ontbreekt.
Nu hoor ik jullie al denken: ' Maar je oordeelt nu toch ook over die goeroes en mensen die zich spiegelen aan Madame Soleil?'
Inderdaad, dat doe ik. Dat is de eerlijke, menselijke realiteit. Je kunt simpelweg niets aan de man of de vrouw brengen, of iets blootleggen, zonder daar een mening over te vormen of een oordeel over te vellen. We zijn hier tenslotte om een menselijke ervaring te hebben, met alle dualiteit die daarbij hoort.
En dat brengt me naadloos bij mijn eigen zielsmissie. Want waarom schrijf ik dit? Waarom voel ik die drang zo diep vanbinnen?
Mijn missie, meegekregen uit de bron, is schrijven. Schrijven om datgene wat in de schaduw verborgen zit, weer in het volle licht te brengen. Of het nu gaat om de mechanismen van controle en surveillance in onze moderne maatschappij, de spirituele hoogmoed op sociale media, of de historische patronen uit de heksenvervolgingen en andere gebeurtenissen uit de geschiedenisboeken: mijn pen is er om de schaduw te belichten, zodat we weer helder kunnen zien.
Iedereen voelt onbewust wat zijn zielsmissie is. Je hoeft het zelfs niet ver te zoeken. De kunst is gewoon om trouw te blijven aan de pure taak van onze ziel, ondanks dat we wankelen op de tijdlijnen door bepaalde stoorzenders.
Het leven is in de eerste plaats leren, groeien, je eigen schaduwkanten te durven belichten en proberen een goed mens te zijn. Dit gaat niet vanzelf. Het vraagt ontzettend veel energie. Energie die je nodig hebt om te groeien, je eigen schaduwkanten te durven belichten en proberen een goed mens te zijn.
Enzoverder...
Vandaag ben je niet meer wie je gisteren was. Morgen ben je totaal anders dan vandaag. Dit is bij iedereen zo. Wanneer we dit in ons achterhoofd houden, dan is oordelen eigenlijk niet meer aan de orde. Als we morgen spiritueel, mentaal of emotioneel een totaal ander mens zijn dan vandaag, is elk oordeel over een ander, of over onszelf, per definitie een momentopname en dus irrelevant.