Deze morgen, het was nog donker, deed ik iets wat ik eigenlijk zelden doe. Ik ging buiten via de voordeur. Meestal kom ik daar alleen om de vuilnisbak klaar te zetten voor de ophaling.
Toen ik buiten stapte, geloofde ik mijn eigen ogen niet. OMG. Er groeide letterlijk bijna een gans bos tegen mijn gevel. De natuur had alle ruimte gegrepen.
Vroeger zou de paniek meteen hebben toegeslagen. Amai, wat moeten de buren hiervan wel niet denken? Wat denken de mensen die hier passeren en me niet eens kennen? De schrik voor het oordeel van de buitenwereld zat er vroeger diep in. Vandaag? Vandaag dacht ik helemaal niets. Ik voelde geen schaamte, geen haast. Ik trok in tien minuten tijd de hele wildgroei van tussen de stoeptegels en dropte het in de vuilnisbak die toch al buiten stond. Schoon schip. Weg angst voor het oordeel van anderen.
Terwijl ik daar zo met mijn handen tussen het groen zat, begon er iets te stromen. Ik keek naar die sprieten en dacht: onkruid is ook gewoon een levend orgaan. Als je sommige soorten onkruid de ruimte geeft en laat begaan, transformeren ze in de meest prachtige, pure bloemen. En toch doet iedereen het verwoed weg. Sommige buren bekijken je scheef als er een plukje groen tussen je stenen schiet. Waarom zijn we zo bang voor wat wild en authentiek groeit?
Moeder Natuur is zo onbeschrijflijk mooi. Moesten we de wortelstructuur onder de grond kunnen zien van alles wat groeit en bloeit, onze monden zouden openvallen van pure verbazing. Onder die harde stoeptegels ligt een magisch, onzichtbaar netwerk. Alles is met elkaar geconnecteerd. Bomen, planten, bloemen en dieren verwittigen elkaar als er gevaar dreigt of als er iets misloopt. Moeder Natuur heeft dat zo perfect uitgewerkt. Ze heeft ervoor gezorgd dat alles samen hoort. Vogels bouwen niet zomaar hun nesten in bomen. Het is een grote, fluisterende samenwerking. Bomen, planten, bloemen en ja, zelfs dat onkruid, zijn ontzettend slimme wezens. Het dierenrijk bezit een wijsheid waar we nog wat van kunnen leren. En dan heb je de mensheid… die denkt dat ze superieur is.
Ik zie dat contrast de laatste tijd zo scherp in de manier waarop we naar onze omgeving en de wereld kijken. Het is alsof we als mens de neiging hebben om altijd de vinger te leggen op die ene zwarte stip, te midden van een canvas vol prachtig gekleurde dots. We zoomen in op het minuscule vlekje en missen het gigantische, kleurrijke schilderij dat eromheen hangt. Ik merk het meer en meer: de negatieve commentaren die telkens komen op iets wat gewoon mooi is. Degenen die denken dat ze superieur zijn. Die denken dat ze alles in pacht hebben. Die op je neerkijken, omdat ze denken dat je nog aan het leren bent...
Maar luister: iedereen groeit, nog alle dagen. En leren... daarvoor zijn we hier gekomen. Niemand is nog wie hij gisteren was, en niemand is vandaag wie hij morgen zal zijn.
Velen denken dat mijn leven simpel en perfect is, omdat ze gewoon mijn posten op sociale media lezen. Niets in minder waar. Ik heb ook problemen, net zoals iedereen. Ik kijk er gewoon op een andere manier naar. Ik heb hoop; hoop dat alles op een dag goedkomt. Ook uit ik mijn dankbaarheid alle dagen, voor wat wel goed gaat. Wanneer je in die 'flow' leeft, dan komen er prachtige dingen op je pad.
De minder mooie dingen, die zijn er natuurlijk ook. Want... wanneer je licht fel schijnt, word je op allerlei manieren aangevallen. En dit is echt geen zever! In mijn boek over Jeanne schreef ik al over hoe de schaduwen je volgen, overal. En soms vallen ze aan, net wanneer je licht het felst is. Ze doen dit in allerlei vormen. Je krijgt praktische zaken op je boterham waarvan je je afvraagt hoe je het in godsnaam nu weer gaat oplossen. Vrienden of familieleden beginnen zich ineens raar te gedragen, of ze krijgen problemen die onrechtstreeks op jouw schouders belanden. De schaduw wil dat je anders naar de zaken en bepaalde mensen gaat kijken. Ze willen dat je het negatieve ziet, en ze sturen je echt die richting uit.
Wanneer je weigert te vallen, pakken ze je omgeving aan. De mensen die je het allerliefste ziet worden plots ziek, sommigen vallen ineens weg, en anderen krijgen problemen. Ze kiezen ineens een pad dat je de kriebels geeft, of maken fouten, soms met nare gevolgen. Fouten die jou onrechtstreeks diep raken en verdriet bezorgen.
Maar wanneer dat voorvalt, en je blijft de mensen die je het liefste ziet onvoorwaardelijk graag zien... Wanneer je inziet dat zij hier ook zijn om te leren, te leren uit hun fouten... Wanneer je hen vergeeft, kansen blijft geven en hen overlaadt met liefde... dan schijnt jouw licht over de mooie, pure ziel die ze in essentie zijn. Op dat moment kun je recht in het donker kijken en tegen die schaduwen zeggen: You don’t control me, and you don’t control them.
Blijf kansen geven. Blijf liefde geven. Blijf schijnen. En negeer de rest...
They’re just shadows in search for light...
Ik moet nu denken aan die prachtige woorden die ik deze week droomde: Je hoeft niets te doen. Je bent alleen de boodschapper.
Dat is de ultieme rust. Ik hoef de wereld niet te veranderen of de mensen niet te dwingen. Ik ben alleen de boodschapper die met een zaklamp in de hand mag schijnen op de dingen die er altijd al waren. Op de onzichtbare wortelstructuur die onderhuids door alles heen stroomt en ons herinnert aan die ene, geruststellende waarheid waarmee mijn boek Myrthe eindigt in een diepe zucht van verlichting: De ziel sterft nooit.
Vanuit dat diepe weten laat ik de zwarte stippen en de schaduwen voor wat ze zijn. Ik keer mijn rug naar de lelijkheid, koester de gekleurde dots, en geniet van de absolute vrede om gewoon te zijn.