We leven in een wereld waarin iedereen op een totaal andere manier naar de werkelijkheid kijkt. In mijn boek over Jeanne schreef ik destijds ongezouten wat ik dacht en hoe het voor mij voelde: we leven in een satanische wereld, geregeerd door sadisten. Ik schreef het op, sloot het boek en liet het los. Ongeveer twee weken geleden besloot ik om dat verhaal online in stukjes te delen, zodat iedereen die erin geïnteresseerd is het gratis kan lezen.
https://www.facebook.com/lmarlaux
Wat een ander van de thema’s vindt waarover ik schrijf? Daar lig ik absoluut niet wakker van. Pas geleden vroeg ik me af waarom ik in mijn boeken wel recht vanuit mijn ziel schrijf, maar op sociale media altijd mijn woorden stond te wikken en te wegen uit schrik voor de buitenwereld. Ik heb besloten om dat simpelweg niet meer te doen. Dit is wie ik ben, dit is hoe ik kijk. Take it or leave it.
Wat me de laatste tijd wel enorm verontrust, is de hardheid om ons heen. Velen denken tegenwoordig de absolute waarheid in pacht te hebben. Ze voelen zich hierdoor superieur en proberen hun meningen en overtuigingen met dwang aan anderen op te dringen. De berichten die ze posten en de opmerkingen zijn bikkelhard, en wee je gebeente als je hen tegenspreekt. Dan komen ze agressief en venijnig uit de hoek.
Ze hebben de mond vol van hetzelfde riedeltje: 'We leven in een matrix en we moeten die matrix breken.'
Maar hoe in godsnaam denk je de matrix (als die bestaat) te kunnen breken als je met exact dezelfde wapens vecht als de mensen die de matrix in handen hebben? Dat kan niet. Met agressie, roepen, verwijten en meningen opdringen bereik je het tegenovergestelde. De schaduw van dat systeem blijft op die manier gewoon aan je plakken. Je wordt erdoor besmet en wordt onbewust meegezogen in hun gitzwarte, negatieve spiraal. Je verandert in een replica van hetgeen je probeert te bestrijden.
Volgens mij kun je die matrix niet breken door er frontaal de strijd mee aan te gaan. Er is maar één manier: je draait je rug resoluut naar de schaduwen van de matrix toe. Je leidt je eigen leven in alle rust en laat iedereen in zijn waarde. En geloof me... Ik weet waarover ik hier schrijf. Ik heb het zelf meegemaakt. Zolang je beerputten probeert open te trekken, ben je een prooi voor hun aanvallen en neem je (on)bewust hun duisternis over. Ik zie en merk het genoeg in mijn omgeving.
Als iedereen hun rug naar de schaduwen zou keren, hen gewoon negeert, stort het hele kaartenhuis in elkaar. Want dan geeft niemand die schaduwen nog de voeding waar ze zo wanhopig naar op zoek zijn. Een schaduw heeft immers geen eigen bestaansrecht; een schaduw kan niet leven zonder licht. Zolang jij ertegen vecht, geef je het jouw energie. Zodra je je omdraait en je eigen zaklamp schijnt op wat mooi, puur en echt is, verdwijnt het duister in de vergetelheid.
Ik hoef de wereld niet te veranderen. Ik hoef de strijd van een ander niet te strijden. Ik herinner me simpelweg hoe ik was en hoe ik me voelde tijdens mijn schrijfproces: Angstig, verdrietig, onbegrepen, boos, woedend, ontzettend moe, ziek en vooral oordelend.
De woorden uit mijn droom: 'Je hoeft niets te doen. Je bent alleen de boodschapper,' zijn echt blijven hangen.
Een boodschapper vecht niet. Die schijnt gewoon haar eigen licht, koestert al het moois, is dankbaar, en geniet van de absolute vrede om de boel de boel te laten.