Deze morgen, of misschien was het eigenlijk nog een beetje nacht, werd ik wakker door een zacht getik op de dakkoepel van mijn keuken. Een geluid dat ik al zo lang niet meer had gehoord.
Het regende. Woaw...
Geen stortregen. Geen wolkbreuk. Gewoon enkele druppels, alsof de hemel voorzichtig wilde aftasten of ze nog welkom waren.
Ik sprong uit mijn bed en ging naar buiten. De lucht rook anders. De wolken hingen in prachtige formaties. Ook dat was al lang geleden. Ik liet de regendruppels op mijn gezicht landen. Zacht. Koel. Verfrissend. Een klein wonder dat zomaar uit de lucht viel.
Het dankjewel dat ik het universum instuurde, kwam spontaan uit mijn mond. Gewoon een reflex van dankbaarheid.
En toen dacht ik: Zouden de bloemen, de planten, de bomen dit ook doen? Zouden ze hun koppen naar boven richten, heel even, om Moeder Natuur te danken voor dat beetje hemelwater? Zouden ze opgelucht ademhalen, zoals wij dat doen wanneer iets kleins ons onverwacht gelukkig maakt?
Misschien wel. Misschien niet. Maar het idee alleen al maakte me blij.
Soms is een druppel genoeg om een emmer te laten overlopen of om een hele dag lichter te maken.