Het begint allemaal zo puur. Wakker worden zonder wekker, terwijl de wereld nog slaapt. Ik stap uit bed, druk op de knop van de koffiemachine en loop naar de achterdeur. Buiten adem ik de frisse lucht in. Ik kijk omhoog naar de laatste sterren die langzaam vervagen en fluister ‘dank u’ naar de kosmos. De energie zit hoog, ergens in de bovenste, lichte lagen van mijn bewustzijn.
Met een dampende tas koffie in de hand loop ik naar mijn computer. Vandaag wordt een schrijfdag. De focus is er, de flow hangt in de lucht. Ik zie Fleur slenteren tussen de lavendelvelden, haar hart vol van liefde voor de schaapsherder. Ik kan de Provence ruiken, de krekels horen zingen, het water van de rivier horen stromen.
Maar... Voor mijn vingers het toetsenbord raken, maak ik een cruciale fout. Ik besluit heel even vluchtig door Facebook te scrollen. BAM! De eerste bal van de flipperkast wordt weggeschoten.
Op mijn eigen pagina staat een discussie te branden. Iemand heeft haar visie onder een van mijn berichten gedropt. Haar visie, die in de verste verte niet de mijne is. Nu heb ik alle respect voor iemands mening, maar het is de lelijkheid en de zwaarte waarmee het gebracht wordt die hard binnenkomt. Mijn innerlijke batterij loopt direct leeg. Niet alleen die van mij, maar van de hele vibe van mijn pagina. Ik voel zelfs het energieniveau van sommige van mijn lezers dalen. In een poging de boel te redden, reageer ik zo respectvol en zacht mogelijk. Het werkt averechts. Het is alsof ik een duiveltje in het wijwatervat gooi; de boosheid laait alleen maar verder op. ‘Dan moet ik hier maar niet meer zijn,’ klinkt het dreigement. En ergens denk ik: nee, eigenlijk niet. Want de flow waar ik twintig minuten geleden zo van genoot, is inmiddels gaan vliegen. Foetsie. Gelukkig houdt ze de eer aan zichzelf en duwt ze op de ontvriendknop.
Mijn Hufters maken overuren. De ene zegt: ‘Als je er logisch bij stilstaat, is sociale media het perfecte kanaal geworden om ruzie te maken met mensen die je totaal niet kent.’ De ander wappert met zijn vleugels en fluistert in mijn oor: ‘Het is een machine die je dwingt om te blijven roeren in die onderste, modderige laag van je bewustzijn, vaak zonder dat je het zelf doorhebt.’ En hij gaat door... ''Je vergeet dat wij hier met ons legerbotten alle dagen door moeten ploeteren.'
Ze hebben allebei gelijk, want de flipperkast stopt niet. De bal rolt verder...
Mijn oog valt op een boos bericht over minister Vandenbroucke in verband met alcohol. Mijn vibe zakt nog meer. De politieke beslissingen triggeren herinneringen aan mijn eigen tijd in de horeca. Ik denk aan hoe loodzwaar het nu moet zijn om in die sector te overleven. Niet meer roken, steeds strengere regels rond alcohol, de invoering van de witte kassa, lockdown,... De horeca heeft de afgelopen twintig jaar meer plagen en klappen moeten incasseren dan het volk in het Oude Testament.
Vrijwel direct daaronder verschijnt een bericht van iemand anders: ‘Heb je de kusttram al gezien in zijn nieuwe Omer-jasje?’
Bij het lezen van die naam verschijnt er spontaan een glimlach op mijn gezicht. Mijn Hufters halen de filmrol van dertig jaar geleden van onder het stof. Ik zie voor me Omer zelf. De échte Omer, de drankleverancier die destijds persoonlijk zijn rondes deed om te incasseren. In zijn kielzog liep altijd een hele resem mensen mee. Want ja, als de cafébaas betaalde, gaf Omer steevast een rondje voor de hele zaak. Dat was de goede vibe. De pure nostalgie. Ik mijmer. Ik zucht. Mijn Hufters zitten in hun bordeaux fluwelen zetels. Ik hoor de popcorn kraken tussen hun tanden. De ene glimlacht. De ander pinkt een traantje weg.
Direct daarna botst de flipperkastbal weer tegen de realiteit van de dag. Het tegenstrijdige brein van de maatschappij wordt pijnlijk zichtbaar. Aan de ene kant de overheid die bij monde van Vandenbroucke alcohol strenger wil aanpakken, aan de andere kant de kusttram die als een rijdend biervat door het straatbeeld dendert. Ka-ching! Tjoeng-tjoeng... Ding-ding-ding! Klak! Pwiiiiiinggg... Bzzzzzzt... Flipper-de-flipper-de-flipper... BOEM!
Mijn Hufters fladderen rond in mijn hoofd. Hun vleugels maken zoveel wind... Chaos. Wat is het nu?
Ik scrol verder. De flipperkast draait overuren. Berichten over mensen die uitbundig feesten... Glimlach... Een seconde later een onheilspellend bericht van iemand die ernstig ziek is... Verdriet... Een oma die haar kleindochter trakteert voor haar verjaardag... Warmte... Foto’s van een Chirokamp... Nostalgie... Ik zie ze niet in kleur, maar in sepia. Ze brengen me terug naar mijn kindertijd. Even voel ik me terug onbezorgd, avonturier in de bossen en de velden. Ik wil zelfs zingen en een volksdansje plaatsen. En dan, vlak daaronder, een bericht over een dodelijk ongeval met jongeren die elkaar ophitsten op TikTok, elkaar uitdaagden om in de tegenovergestelde richting van de snelweg te rijden. Vijf jongens, dezelfde leeftijd van de mijne en hun vriendjes, weggerukt door waanzin.
Het is de ultieme, macabere metafoor voor de tijd waarin we leven. We worden constant in die tegenovergestelde richting geduwd, zonder dat we er echt bij stilstaan. We leven in een absolute triggerwereld. Het stopt werkelijk nooit. We denken graag dat we zelf bepalen waar onze aandacht naartoe gaat, maar hoe hard we ook proberen in het licht te blijven staan, ons eigen pad te kiezen en de rust te bewaren, overal staan flippers klaar om je een andere richting uit te schieten.
En ineens hoor ik: Tjiiiiiing — klak — ding-ding-ding-ding — pwiieeeh — bzzzzzt!
Mijn rechter Hufter vloekt en staart beteuterd naar de flikkerkast. De linker heeft nog steeds een vinger op de on-knop.
'Soms is het beter om gewoon op de knop te drukken,' zegt hij glimlachend.
Ik luister nog even naar hun gekibbel en loop naar de koffiemachine voor mijn tweede kop van de dag. Ik wandel naar buiten. Het duister is verdwenen. Ik zie een lichtblauwe lucht en een lichtoranje gloed aan de horizon. De haan kraait. Vogels vliegen over, op weg naar ik weet niet waar. De lucht ruikt naar regen. Het is windstil. En die stilte... Die stilte wil ik vasthouden en meenemen vandaag. De rust waar we allemaal zo hard naar zoeken.
Ik neem mijn telefoon en zet het geluid af.
Zoon 1 is al vertrokken naar zijn werk.
Zoon 2 slaapt.
Mijn Hufters zwijgen.
Eindelijk.