Voilà.
Eindelijk.
Geef die microfoon maar hier.
Gisteren mocht Medard het woord voeren. Zes volle minuten heb ik nodig gehad om zijn artikel te lezen. ZES. MINUTEN. En hij noemt zichzelf de stille, maar als hij eenmaal begint te dicteren, krijg je haar blijkbaar niet meer van het klavier.
Vandaag is het mijn beurt.
Gerard. De luide Hufter. Degene die volgens Medard altijd staat te roepen in haar rechteroor.
Dat klopt trouwens niet.
Ik roep niet.
Zij luistert gewoon slecht.
Maar goed.
Medard heeft gisteren beloofd dat ik iets zou vertellen over de matrix. Ik heb hem onmiddellijk gezegd dat ik dat een verschrikkelijk woord vind. Matrix... Het klinkt alsof we met een lange zwarte jas en een zonnebril op onze neus door haar hersenpan moeten lopen, terwijl er groene cijfers uit de lucht vallen.
Geen zin in.
Ik noem het liever de flipperkast.
Vandaag ga ik jullie uitleggen waarom jullie er zo graag muntjes in blijven steken.
Medard en ik zijn echt ongerust.
We zien ontzettend veel mensen die doodsbang zijn dat ze na hun dood naar de hel zullen gaan.
Echt bang.
Ondertussen bouwen ze hier op aarde iedere dag eigenhandig een klein stukje hel en gaan er vervolgens middenin zitten met een koffie en hun telefoon, tablet of computer.
Waarom?
Geen flauw idee.
Misschien beseffen ze het niet.
Of misschien wel.
Misschien zijn jullie zo gewend geraakt aan verdeeldheid, afleiding, boosheid, angst en frustratie dat jullie niet meer doorhebben hoeveel tijd jullie erin doorbrengen.
Wakker worden.
Telefoon.
BOEM.
Oorlog.
Swipe.
BOEM.
Politiek.
Swipe.
BOEM.
Iemand die iets heeft wat jij niet hebt.
Swipe.
BOEM.
Een ziekte.
Een ramp.
Een schandaal.
Een idioot op Facebook.
Nog een idioot op Facebook die boos is op de eerste idioot.
En voor je eerste koffie goed en wel door je slokdarm is gegleden, heeft Brein al twaalf virtuele branden geblust die niet eens in je eigen huis of straat woeden.
Proficiat.
Het is 7.13 uur en Zenuw heeft er al een volledige werkdag opzitten.
Daar zit volgens mij de grote truc
Noem het Satan.
Noem het de matrix.
Noem het het systeem.
Noem het algoritmes, commercie, propaganda, ego, angst of gewoon een wereld die ontdekt heeft dat een bang en boos mens verdraaid gemakkelijk bij de les te houden is.
De naam interesseert me eigenlijk geen fluit. Het mechanisme wel.
Want wie je voortdurend kan afleiden, hoeft je niet eens te controleren.
Dat doe je uiteindelijk zelf.
Maak mensen bang.
Verdeel ze in kampen.
Geef de ene iets wat de andere niet krijgt.
Zet ze tegenover elkaar.
Laat ze vergelijken.
Laat ze oordelen.
Laat ze elkaar digitaal in de haren vliegen.
Gooi er af en toe een onheilspellende krantenkop tussen.
En geef iedereen vervolgens een klein toestelletje dat vierentwintig uur per dag in zijn broekzak kan roepen:
KIJK HIER!
WORD BOOS!
WEES BANG!
REAGEER!
En daarna?
Achteroverleunen.
Koffietje erbij.
Werk gedaan.
Want wij mensen, enfin, jullie mensen, doen de rest wel zelf.
Miljarden boodschappen vliegen iedere dag door de ether. Ze branden heel even op jullie netvlies en verdwijnen daarna zogezegd weer.
Maar verdwijnen ze werkelijk?
Volgens mij niet.
Sommige laten een zaadje achter.
En daar begint het interessante gedeelte, want jij beslist uiteindelijk wat je met dat zaadje doet.
Je kunt het water geven.
Je kunt er iedere dag naartoe lopen en zeggen: ‘Kijk eens hoe verschrikkelijk!’
Nog wat water.
‘Heb je gezien wat die gedaan heeft?’
Nog wat water.
‘En die daar krijgt meer dan ik!’
Plons.
‘En de wereld gaat naar de kloten!’
Emmer erover.
En drie weken later staat er in je hoofd een joekel van een plant waar zelfs Poesie niet meer overheen kan kijken en zijn nagels aan scherpt.
Of...
Je kunt dat zaadje laten liggen.
Geen aandacht.
Geen water.
Geen meststof.
Niets.
Dood.
Digitale composthoop.
Einde verhaal.
Daar zijn ze bang voor
Niet voor jullie geroep.
Niet voor jullie boze Facebookberichten.
Niet voor de zoveelste revolutionair die met zijn vuist op tafel slaat en roept dat hij het systeem heeft doorzien.
Daar kan de flipperkast prima tegen.
PING!
BONK!
TILT!
Nieuwe bal.
Waar ze volgens mij wel een probleem mee hebben, is een mens die plotseling zegt:
‘Nee.’
Niet boos.
Niet schreeuwend.
Gewoon: Nee.
Ik doe niet meer mee.
Ik haat niemand.
Ik hoef niet jaloers te zijn.
Ik hoef niet iedereen te overtuigen.
Ik hoef niet te reageren.
Ik hoef niet over ieder onderwerp een mening te hebben.
Ik hoef niemand te veroordelen.
Ik kies vrede.
Ik kies vriendelijkheid.
Ik kies compassie.
Ik vergeef.
Ik durf ook naar mezelf te kijken wanneer ik fout zat.
Ik ben dankbaar voor wat er vandaag wel is.
En plots...
TILT.
Daar sta je dan.
Naast de flipperkast.
Niet meer erin.
En dat, beste mensen, is volgens mij waar onze Baas het al die tijd over had.
De sleutel zat al in jullie zak. Jullie kregen hem mee bij de geboorte.
Liefde.
Vrede.
Vriendelijkheid.
Compassie.
Vergeving.
Niet oordelen.
Berouw wanneer je zelf de mist ingaat.
Dankbaarheid.
Klinkt niet bepaald revolutionair, hé?
Geen geheime code.
Geen ondergrondse bunker.
Geen goeroe van 249 euro per onlinesessie.
Geen spirituele cursus met twaalf modules en een gratis e-book wanneer je binnen de komende acht minuten bestelt.
Gewoon dat.
De sleutel dient niet om, na je laatste adem, een gouden toegangspoort open te krijgen, maar gewoon om hier te beginnen, binnenin jezelf.
Vandaag.
Want als je iedere ochtend wakker wordt en je eerste gedachten zijn angst, woede, afgunst en frustratie, waar woon je dan eigenlijk?
Als je wakker wordt en denkt:
Ik leef.
Ik ben veilig.
Mijn kinderen zijn veilig.
De zon komt op.
Of: Ik hou van de regen.
Er staat koffie.
Ik heb vandaag opnieuw een kans om lief te hebben.
Waar woon je dan?
Zelfde aarde.
Zelfde wereld.
Andere werkelijkheid.
En nee, daarmee verdwijnen oorlogen niet.
Daarmee verdwijnen onrecht, ziekte, verlies en verdriet niet.
We zijn Hufters, geen tovenaars.
Jullie bepalen wat je iedere dag in je innerlijke huis binnenlaat en wat je daar voedt.
Want wat je voortdurend aandacht geeft, wordt groter.
Dus misschien moeten jullie wat vaker opletten waar jullie met die gigantische mentale gieter naartoe lopen.
Niet ieder zaadje verdient water.
En nu even over haar, want mevrouw zit dit ondertussen allemaal braaf uit te typen. Koffie naast haar. Brein is wakker. Zenuw is ontspannen.
Medard zit op haar linkerschouder met zo'n irritante glimlach van iemand die vindt dat ik meer lijk op kabouter Kwebbel dan op een gids of boodschapper.
En Poesie?
Die ligt naast mij te spinnen, want dat beest weet het al lang.
Je hoeft niet tegen iedere voorbijganger te grommen.
Je hoeft niet iedere kooi open te breken.
Soms moet je gewoon in het zonnetje gaan liggen of in de regen gaan lopen en denken: zoek het uit.
Misschien is dat wel vrijheid.
Dus spreek vandaag eens vriendelijk over jezelf.
Doe iets goeds voor iemand zonder dat Facebook het hoeft te weten.
Vergeef iemand.
Laat een discussie liggen.
Zet dat scherm uit.
Ga naar buiten.
Adem.
Kijk naar iets moois.
Drink desnoods een koffie.
Maar in godsnaam... Stop met iedere dag bang te zijn voor een hel na dit leven terwijl je ondertussen zelf hout blijft dragen voor het vuur hier.
Je kunt ook stoppen met stoken.
Geheel de uwe,
Gerard
Hufter van dienst.
P.S. Medard zegt dat ik minder moet roepen.
Ik heb hem vergeven.
Zie je?
Het werkt al.